Kompania Kórnicka – polski pododdział piechoty w strukturach Armii Wielkopolskiej biorący udział w powstaniu wielkopolskim i zarazem pierwszy oddział polskiej milicji spoza miasta Poznań, jaki wziął udział w rozbrajaniu niemieckich oddziałów wojskowych w dniu 27 grudnia 1918 roku. W początkowym okresie sformowania liczyła 120 żołnierzy, a ostatecznie oddział rozrósł się do liczby 180 ludzi pod dowództwem Stanisława CelichowskiegoKompania Kórnicka, cudaregionu.fundacja-hereditas.pl, [dostęp 2025-07-13]..
Kompanię Kórnicką utworzono w dniu 11 listopada 1918 roku w Kórniku. W dniu 27 grudnia 1918 pododdział liczący 120 żołnierzy wyruszył do Poznania gdzie przybył Ignacy Jan Paderewski. Przez kolejne dwa dni kompania brała udział w zabezpieczaniu poznańskiej poczty oraz uczestniczyła w walce zbrojnej z wojskami niemieckimi na terenie Starego Rynku czy Wielkich Garbar. Kompania Kórnicka wsławiła się również rozbrojeniem pociągu liczącego 600 piechurów niemieckich, a przy tym także zdobyła kilka ciężkich karabinów maszynowych. W dniu 29 grudnia 1918 kompania powróciła do rodzimego Kórnika.