Ten fragment ciała przedstawiany ikonograficznie w postaci sakralnej kolumny dżed, wśród Egipcjan powszechnie uchodził za symbol trwałości i odrodzenia, a jako hieroglif mógł też służyć do uproszczonego zapisu imienia bóstwa.
Z tego pierwotnego miejsca kult ozyriacki ekspansywnie rozprzestrzeniał się na pozostałe części Egiptu i ocenia się, że proces ten został zakończony u schyłku panowania V dynastiiJ. Černý: Religia starożytnych Egipcjan, dz. cyt., s. 90.. Nazwę miasta zmieniono następnie na Per-Usir(e), czyli „Dom Ozyrysa”, co w późniejszych czasach przetworzono na greckie Busiris (ostatecznie przekształcone na arabskie Abusir). Stanowiło ono cel licznych pielgrzymek nie tylko z okazji wielkiego święta, jakie upamiętniało śmierć i zmartwychwstanie bóstwa. W jego trakcie obrzędowo odtwarzano przebieg mitycznych wydarzeń, i jako przypadające w dniach 17-18 miesiąca tot pory wylewów (achet), połączone tam było ze świętem umarłych, zwanym UagW. Bator: Religia starożytnego Egiptu, dz. cyt., s. 259, 266..