Radykalizacja Röhma ujawniła się w latach 1933–1934, gdy dążył do tego, by jego plebejscy szturmowcy SA zaangażowali się w permanentną, czyli „drugą rewolucję” po objęciu przez Hitlera urzędu kanclerza. Mając pod koniec 1933 roku 2,5 miliona szturmowców pod swoją komendą, Röhm przewidywał czystkę frakcji konserwatywnej, reakcyjnej w Niemczech, która pociągałaby za sobą dalszą nacjonalizację przemysłu, „kontrolę robotników nad środkami produkcji” oraz „konfiskatę i redystrybucję własności i bogactwa klas wyższych”. Takie ideologiczne i polityczne walki wewnętrzne w partii nazistowskiej skłoniły Hitlera do stracenia Röhma i innych nazistowskich radykałów socjalistycznych w noc długich noży latem 1934 roku.
Niektórzy twierdzili, że ponieważ większość członków SA pochodziła z rodzin robotniczych lub była bezrobotna, byli podatni na socjalizm o poglądach marksistowskich. Historyk Thomas Friedrich stwierdził, że wielokrotne próby Komunistycznej Partii Niemiec, mające na celu odwołanie się do robotniczego pochodzenia SA, były „skazane na niepowodzenie”, ponieważ większość członków SA skupiała się na kulcie Hitlera i zniszczeniu „marksistowskiego wroga”.