O dziewiątej godzinie pojawiaja się dziewięć muz, które reprezentują różne dziedziny sztuki i nauki... O północy strażnik miejski śpiewa pieśń o narodzinach Chrystusa, kończąc pokaz zegara.
Gdy artysta śpiewa, z jego ust wyrastają róże, które zmieniają się w główki aniołów z tęczowymi skrzydłami. Wszyscy ludzie zachwycają się cudem, które uważają za coś niesłychanego. Artysta to młody, dobry człowiek, który kocha dzieci, jest wiernym przyjacielem i pomaga biednym rodzicom.
W dniu rozstrzygnięcia konkursu całe miasto świętuje, a księżniczka zasiada na tronie. Sędziowie spoglądają przychylnie na młodego artystę, który stoi radosny i pewny zwycięstwa. Nagle pojawia się długi i chudy osiłek, który woła, że teraz on dokona czegoś niesłychanego. Siłacz rozbija zegar wielką siekierą, niszcząc go. Mówi, że właśnie udowodnił, iż jego czyn jest najbardziej niezwykły.
Sędziowie zgadzają się, że zniszczenie takiego arcydzieła to faktycznie coś niesłychanego. Ludzie powtarzają to samo, więc osiłek ma poślubić księżniczkę i dostać połowę królestwa, bo prawo to prawo. Miasto szykuje się do ślubu, chociaż księżniczka nie jest z tego zadowolona. W kościele wszystko gotowe, a pan młody dumnie kroczy, jakby nikt nie mógł go złamać.