W przeciwieństwie do metod parametrycznych, które wymagają uprzedniego określenia funkcji produkcji lub kosztów, w podejściu nieparametrycznym porównuje się możliwe kombinacje nakładów i efektów wyłącznie na podstawie dostępnych danych. Jedną z najczęściej stosowanych metod nieparametrycznych jest właśnie DEA, która zawdzięcza swoją nazwę właściwości „wyodrębniania” („”) efektywnych jednostek DMU w zbiorze danych – uznane na podstawie obserwacji za najbardziej efektywne DMU tworzą granicę możliwości produkcyjnych, z którą porównywane są wszystkie DMU. Popularność metody DEA wynika z jej stosunkowo niewielkiej liczby założeń, możliwości oceny efektywności przy wielowymiarowych danych, a także z łatwości obliczeniowej: metoda ta może być wyrażona w postaci programu liniowego, mimo że jej celem jest wyznaczanie wskaźników efektywności.
Historia W pracy z 1978 r. pt. „” – opartej na koncepcji koncepcji Farrella – Charnes, Cooper i Rhodes zastosowali programowanie liniowe, aby po raz pierwszy oszacować empirycznie granicę możliwości technologiczno-produkcyjnych. W Niemczech procedurę tę stosowano już wcześniej, aby oszacować produktywność krańcową prac badawczo-rozwojowych oraz innych czynników produkcji.