Charnes, Cooper i Rhodes (1978) w swoim podstawowym modelu DEA (model CCR) definiują funkcję celu umożliwiającą wyznaczenie efektywności jednostki w następujący sposób:
W powyższym wzorze zmiennych wyjściowych (efektów) jednostki oznaczonych jako mnoży się przez ich odpowiednie wagi , a następnie dzieli się wynik przez iloczyn zmiennych wejściowych (nakładów) pomnożonych przez wagi .
Wartość wskaźnika efektywności jest maksymalizowana przy założeniu, że dla każdej jednostki , gdzie zastosowanie tych samych wag nie może skutkować wartością wskaźnika efektywności większą niż jeden:
Wszystkie nakłady, efekty oraz wagi muszą być nieujemne. Aby umożliwić rozwiązanie problemu metodą programowania liniowego, zazwyczaj ogranicza się sumę wag dla efektów lub sumę wag dla nakładów do stałej wartości (zwykle 1).
Złożoność obliczeniowa tego problemu optymalizacyjnego zależy od liczby uwzględnionych nakładów i efektów. Kluczowe znaczenie ma więc wybór możliwie najmniejszej liczby nakładów i efektów, które łącznie i trafnie oddają charakter analizowanego procesu.