I wojna święta – konflikt militarny w starożytnej Grecji toczony między Amfikitonią Delficką a Kirsą w latach 595–586 p.n.e. Zakończył się klęską Kirsy, którą poświęcono Apollonowi, zaś jej ludność zamieniono w niewolników. Wynik wojny podniósł prestiż Delf, a także pośrednio doprowadził do krótkotrwałej supremacji tessalskiej nad Beocją, Fokidą i Lokrydą.
Charakterystyka konfliktu Przyczyny Kirsa panowała nad dostępem do Delf od północy i od wybrzeża; była ona potężniejsza i przypuszczalnie ciągnęła nie zawsze uczciwe zyski z pielgrzymów przybywających do sanktuarium Apollina. Jakikolwiek nie byłby rzeczywisty powód zatargu, Delfy zaapelowały do Rady Amfiktionii, która otrzymała błogosławieństwo wyroczni i ogłosiła świętą wojnę przeciw Kirsie, którą formalnie wyklęto i skazano na zagładę.
Przebieg Świeckim ramieniem Rady Amfiktionii była Tessalia, wówczas już zjednoczona do celów wojennych i dążąca do poszerzania swoich wpływów. Pod wodzą Tessalczyka Eurylochosa siły Amfiktionii z pomocą Sykionu i Aten zdobyły Kirsę w 591. Zwycięstwo to nie zakończyło jednak zmagań wojennych – walki trwały jeszcze przez pięć lat na Parnasie.