Dywizjon Torpedowców – jednostka wojskowa Marynarki Wojennej II RP. Dywizjon istniał w latach 1920-1930, i był jednym z pierwszych związków taktycznych MW II RP.
Historia Dywizjon Torpedowców utworzono 4 listopada 1920 roku, chociaż wszystkie przyznane Polsce z podziału Kaiserliche Marine torpedowce znajdowały się jeszcze w Wielkiej Brytanii. Z powodu braku odpowiedniego miejsca na wybrzeżu, siedzibę dowództwa Dywizjonu ulokowano w Toruniu. Dowódcą Dywizjonu Torpedowców mianowano kmdr. por. Konstanty Jacynicz. Oficerem flagowym został ppor. mar. Włodzimierz Kodrębski. Na stanowisko oficera mechanika mianowano kmdr. por. inż. Ignacy Musiałowski. Bo niefortunnym przejściu torpedowców do Polski szybko zwolniono ze stanowiska Jacynicza i Musiałowskiego.
Pierwsze trzy torpedowce: OORP „Krakowiak”, „Kujawiak” i „Kaszub”wcielono do służby w Dywizjonie Torpedowców 15 października 1921 roku, a ich załogi od razu rozpoczęły szkolenie. W 1922 roku do Gdyni przeniesiono Dywizjon Torpedowców i Dywizjon Ćwiczebny wraz z całą komisją gospodarczą. 2 sierpnia 1922 roku, w skład Dywizjonów wszedł świeżo wyremontowany torpedowiec ORP „Mazur”. 15 kwietnia 1923 roku OORP „Mazur” i „Kaszub” zostały na krótko oddelegowane do Oficerskiej Szkoły Marynarki Wojennej i na krótko podlegały komendantowi szkoły, kmdr. Adamowi Mohuczemu.