Najstarszym zachowanym elementem zespołu są XVII-wieczne piwnice – pozostałość pierwotnej siedziby rodowej Dubrawskich. Znajdują się one pod klasycystycznym dworem wzniesionym w 1809 z inicjatywy Antoniego Dembińskiego. Projektantem obiektu był zapewne Christian Piotr Aigner. Dwór ten zastąpił wcześniejszy, drewniany budynek klasycystyczny, który miał zbliżony gabaryt. Równolegle z budową nowego dworu przekształcono dawny ogród geometryczny w park krajobrazowy (angielski). W drugiej połowie XIX wieku wzniesiono budynki gospodarcze: kordegardę, oborę, spichlerz i czworak. Pod koniec XIX wieku dokonano przebudowy dworu, oficyny oraz kordegardy. W początkach XX w. (za czasów Stanisława Mycielskiego), zmodernizowano zabudowę folwarczną, wybudowano kilka obiektów gospodarczych, w tym gorzelnię. II wojna światowa przyniosła zniszczenia zespołu, ale w większości został on odbudowany po 1945 dla Szkoły Modernizacji Rolnictwa. W 1977 przejęło go Ministerstwo Kultury i Sztuki z zamysłem utworzenia tu Domu Pracy Twórczej. Prace remontowe nie zostały ukończone, gdyż w 1989 obiekt przejął wojewoda przemyski i sprzedał go przedsiębiorstwu Spomasz z Kańczugi. Obecnie zespół nie jest użytkowany (od 2001 stanowi własność powiatu przemyskiego).