Nominalnie nazywane Nacjonalistycznymi Siłami Powietrznymi Chin, na początku wojny z Japończykami w 1937 roku były wyposażone głównie w samoloty i systemy szkolenia produkcji amerykańskiej, a także z innych źródeł zagranicznych, w tym włoskich i japońskich instruktorów pilotażu. Przemysł lotniczy w Chinach praktycznie wówczas nie istniał, a do końca 1938 roku chińskie lotnictwo poniosło dotkliwe straty w bitwach o Szanghaj, Nankin, Taiyuan i Wuhan. Chińczycy odnaleźli nową nadzieję w chińsko-radzieckim pakcie o nieagresji z 1937 roku, a piloci chińskich sił powietrznych na początku 1938 roku niemal całkowicie przeszli na radzieckie samoloty myśliwsko-pościgowe Polikarpow I-15 oraz I-16. Oprócz kilku pozostałych jeszcze w służbie samolotów Curtiss Hawk III, które walczyły na pierwszej linii frontu od początku wojny chińsko-japońskiej w lecie 1937 roku, Chińczycy mieli również dostęp do kilku innych modeli samolotów myśliwskich, w tym paru sztuk myśliwców Dewoitine D.510 pozostałych po zlikwidowanej Francuskiej Grupie Ochotniczej (41. PS), która została rozwiązana w październiku 1938 roku z powodu trudności w walce z japońskim myśliwcem A5M.