Dwa miesiące później, po dziesiątkach tysięcy chińskich ofiar cywilnych, w odwecie za bombardowania bombami zapalającymi, Stany Zjednoczone nałożyły embargo na eksport części samolotowych do Japonii, nakładając tym samym pierwszą sankcję ekonomiczną na ten kraj.
Japończycy zaczęli przeprowadzać więcej nocnych nalotów bombowych na Chongqing latem 1939 roku, starając się ograniczyć kontakt z wrogiem i straty w starciach z chińskimi myśliwcami; chińscy piloci rozpoczęli jednak nocne loty przechwytujące nad Chongqingiem, odnosząc pewne sukcesy w zestrzeliwaniu nocnych bombowców, stosując taktykę „samotnego wilka”, zastosowaną już podczas bitwy o Nankin dwa lata wcześniej (podobną do taktyki Wilde Sau, którą Luftwaffe zastosowała kilka lat później). Taktyka ta opierała się na koordynacji działań myśliwców z szeregiem ręcznie obsługiwanych naziemnych reflektorów oświetlających niebo i śledzących nadlatujące bombowce, które następnie były atakowane przez samotnego pilota myśliwca;