Wariacja 26. Bez oznaczenia tempa. Metrum 3/8. Łagodna w nastroju, z kaskadowymi pasażami i arpeggiami. Rodzaj stylizowanej improwizacji.
Wariacja 27. Tempo Allegro, metrum 3/8. Dynamiczna, z dysonansami w taktach 18–20 oraz 22–24. Aluzja do Beethovenowskich scherz. Zbliżona strukturalnie do wariacji poprzedniej.
Wariacja 28. Tempo Allegro, metrum 2/4. Aluzja do Beethovenowskich scherz. Długa seria przednutek długich.
Wariacja 29. Tempo Adagio ma non troppo, metrum 3/4. Zmiana tonacji na c-moll. Stylizowany barokowy „lament”, łączony przez Williama Kindermana z Preludium es-moll z I tomu Das Wohltemperierte Klavier.
Wariacja 30. Tempo Andante, sempre cantabile, metrum 4/4, powrót do tonacji C-dur.
Wariacja 31. Tempo Largo, molto espressivo, metrum 9/8. Bogate Largo w tonacji c-moll. Aluzja do 25. wariacji z Wariacji Goldbergowskich oraz autoaluzja do Adagia z Sonaty fortepianowej nr 29 „Hammerklavier” Beethovena.
Wariacja 32. Tempo Allegro, metrum 4/4, tonacja C-dur. Duża potrójna fuga w Es-dur, trzy wyraźne kontrastujące tematy, złączone na końcu w jeden;