To grono wybrało prezesa, którym został Antoni Wodzicki, wiceprezesami: Roger Battaglia i Józef Muczkowski, skarbnikiem Eustachy Chronowski, a sekretarzem tymczasowo Wacław Przybylski.
Podczas walnego zebrania, które zwołano w maju 1918 roku podsumowano działalność Związku w latach 1914–1917. Związek nawet podczas działań wojennych nie zamknął biur, a z ich pomocy korzystali głównie oficerowie i żołnierze państw sprzymierzonych. Po zakończeniu działań wojennych pomagano w przyjazdach, których celem było zwiedzanie pobojowisk oraz poszukiwania grobów. Działalność zawiesił oddział lwowski. Wybrano zarząd w składzie: prezes Jan Kanty Fedorowicz, wiceprezesi: Ludwik Schneider, Jakub Judkiewicz, Kazimierz Lubieniecki, Rudolf Beres (dla Lwowa).
Ponieważ celem Związku było propagowanie wszelkich form turystyki w Galicji utworzył on biura informacyjne w Krakowie, Warszawie, Zakopanem i Rabce, filię w Stanisławowie i oddział we Lwowie. Zadaniem filii w Stanisławowie był organizowanie turystyki w okolicach Jaremcza, Tatarowa i Worochty.