Przyczyny strajku W obliczu pogarszającej się rentowności kopalń właściciele zakładów postanowili obniżyć wynagrodzenia górników i wydłużyć czas pracy. Płace w ciągu siedmiu lat spadły z 6 funtów do 3,90 funtów tygodniowo. Hasłem protestujących stało się hasło: „Not a penny off the pay, not a minute on the day” („Ani pensa mniej, ani minuty więcej”).
W odpowiedzi na rosnące napięcia, rząd premiera Stanleya Baldwina ustanowił subsydia dla górników i powołał Komisję Królewską pod przewodnictwem Herberta Samuela. Jej raport, opublikowany w marcu 1926, rekomendował m.in. reorganizację przemysłu oraz obniżkę płac górników o 13,5% i zakończenie subsydiowania ich wynagrodzeń. Te rekomendacje zostały przyjęte przez rząd i stanowiły bezpośredni impuls do strajku.
Przebieg 1 maja właściciele kopalń ogłosili lokaut, a 3 maja Kongres Związków Zawodowych (TUC) ogłosił ogólnokrajowy strajk solidarnościowy. Do protestu dołączyli m.in. kolejarze, pracownicy transportu, drukarze, dokowcy oraz robotnicy przemysłu stalowego. Już drugiego dnia liczba strajkujących przekroczyła 1,5 miliona.