XIX wieku do II wojny światowej w kamienicach znajdujących się przy ulicy działało w różnych okresach kilkanaście żydowskich domów modlitwy.
W 1864 roku ulica została wybrukowana kamieniami polnymi. W II połowie XIX wieku została zabudowana kamienicami. W 1881 roku uruchomiono linię tramwaju konnego na odcinku od placu Muranowskiego, przez ulicę Muranowską i Dziką do placu Broni; przy pobliskiej ulicy Sierakowskiej powstała główna remiza (zajezdnia) tramwajowa „Muranów”. W 1908 roku ulicą pojechały pierwsze tramwaje elektryczne. Wraz z elektryfikacją tramwajów na ulicy wprowadzono oświetlenie elektryczne, wykorzystując do tego celu słupy trakcyjne.
Przed I wojną światową przy ulicy i placu Muranowskim, obok licznych sklepów i zakładów usługowych, działały także niewielkie fabryki, m.in. czekolady I. Rosenbluma, octu D.H. Niemietza, świec D. Frydmana i kotłów E. Kupferweissa oraz wiele hurtowni. Na ożywione życie gospodarcze w tej części miasta miało wpływ sąsiedztwo ulicy Nalewki, będącej w tamtym czasie największym warszawskim centrum handlu hurtowego i detalicznego. W kamienicy nr 12 od 1912 roku działała łaźnia Kąpiele Hignieniczne B-ci Bittner.
Zabudowa ulicy ucierpiała w czasie obrony Warszawy we wrześniu 1939 roku.