Kariera trenerska Po zakończeniu kariery sportowej zajął się szkoleniem młodych lekkoatletów. Pod jego okiem trenowali m.in. , , , Ronald Desruelles. Największe sukcesy osiągnął z Nafissatou Thiam, którą poprowadził do złotego medalu w siedmioboju na Igrzyskach Olimpijskich w Rio w 2016 i w Tokio w 2021, a także na Mistrzostwach Świata w Londynie w 2017 i Mistrzostwach Świata w Eugene w 2022. Za te osiągnięcia został trzykrotnie wybrany Trenerem Roku w Belgii.
Jako dyrektor techniczny Federacji Lekkoatletycznej przewodził belgijskiej reprezentacji w trakcie igrzysk olimpijskich w Los Angeles w 1984 i w Seulu w 1988.
Kariera polityczna Lespagnard zajmował się również polityką, działając w PSC, a później w cdH. W latach 1978–1980 był członkiem gabinetu ministra Michela Hansenne’a, a w latach 1987–1992 członkiem gabinetu Jeana-Pierre’a Grafé (przewodniczącego Rady Wspólnoty Francuskiej, a następnie ministra ds. sportu w rządzie Wspólnoty Francuskiej). W latach 1982–2018 poświęcił się lokalnej polityce w mieście Fléron. W latach 1988–2000 i 2003–2006 pełnił funkcję radnego miejskiego, a w 2010–2018 był burmistrzem Fléron. W latach 1995–1999 zasiadał także w Izbie Reprezentantów. W 2018 zakończył karierę polityczną w Fléron po tym, jak kilku radnych miejskich z jego frakcji domagało się jego dymisji.