Bitwa pod Taiyuan – starcie zbrojne stoczone w okresie od 1 września do 9 listopada 1937 roku między Chinami a Japonią, nazwane od miasta Taiyuan, stolicy prowincji Shanxi, położonego w 2 Okręgu Wojskowym. Bitwa zakończyła się zwycięstwem Japonii nad siłami chińskimi, obejmującymi zarówno Narodową Armią Rewolucyjną jak i oddziały Komunistycznej Partia Chin, które zawarły taktyczne porozumienie w walce z najeźdźcą.
Wojska japońskie uczestniczące w bitwie obejmowały Armię Obszaru Północnych Chin pod dowództwem Hisaichiego Terauchiego, elementy Armii Kwantuńskiej oraz elementy Armii Mongolii Wewnętrznej dowodzonej przez Demchugdongruba. Siłami chińskimi dowodzili Yan Xishan (wódz Shanxi), Wei Lihuang (14 Grupa Armii) i Fu Zuoyi (7 Grupa Armii), a także Zhu De, który dowodził komunistyczną 8 Armią Marszową (w ramach sojuszu 2 Frontu Zjednoczonego). Bitwa skutecznie zakończyła zorganizowany opór wojsk chińskich w północnych Chinach, a okupacja tych obszarów dała Japończykom dostęp do cennych zasobów węgla z Datongu w północnym Shanxi.