Seria 12 okrętów tego typu zamówiona została w maju 1915 roku w siedmiu stoczniach brytyjskich.
Okręt zbudowany został w stoczni Swan Hunter, wraz z bliźniaczym HMS „Jessamine”. Wodowano go 12 sierpnia 1915 roku, a ukończono we wrześniu tego roku. Jak pozostałe jednostki otrzymał nazwę kwiatu – „Zinnia” (pol. cynia).
Opis Wyporność normalna okrętu wynosiła 1210 ts. Długość wynosiła 76,2 m, szerokość 10,1 m, a zanurzenie 3,4 m. Załoga liczyła początkowo 90 osób.
Napęd stanowiła jedna maszyna parowa potrójnego rozprężania o mocy indykowanej 1800 KM, napędzająca jedną śrubę. Parę dostarczały dwa kotły. Napęd pozwalał na osiąganie prędkości 16,5 węzła. Zapas paliwa – węgla, wynosił 130 ton. Inne źródła podają zapas węgla w służbie belgijskiej 250 ton.
Początkowo przewidywane uzbrojenie w służbie brytyjskiej stanowiły dwie armaty kalibru 120 mm (4,7-calowe), ale część okrętów otrzymała armaty kalibru 102 mm (4-calowe). Uzupełniały je początkowo dwie armaty przeciwlotnicze kalibru 47 mm (3-funtowe). Okręty miały wyposażenie trałowe.
Służba HMS „Zinnia” wszedł do służby brytyjskiej we wrześniu 1915 roku.