W 7 sierpnia 1862 w wieżę uderzył piorun, powodując zawalenie się części sklepienia i znaczne uszkodzenia kościoła. Carillon został całkowicie zniszczony wskutek pożaru. Ruiny wieży rozebrano. W 1866 rozpoczęto odbudowę prezbiterium, które ponownie otwarto 5 czerwca 1870. W latach 1875–1876 odbudowano wieżę według projektu Leopolda De Geynego. W latach 1884–1886 wnętrze poddano renowacji i wzniesiono nowy portal główny. 19 kwietnia 1937 kościół wpisano na listę zabytków. W 1958 do północnego ramienia transeptu dobudowano od wschodu neobarokową kaplicę boczną. W latach 1978–1981 odrestaurowano wnętrze, a w 1987 – wieżę kościelną.
Architektura i wyposażenie Świątynia gotycko-neogotycka, trójnawowa, o układzie halowym, z transeptem. Głównym materiałem budowy korpusu nawowego i transeptu jest wapień, a prezbiterium – czerwona cegła. Na 83-metrowej wieży kościoła zawieszono 49-dzwonowy carillon, odlany w 1880 roku. Na wysokości 65 m działa taras widokowy, nieczynny w sezonie lęgowym z powodu znajdującego się na niej gniazda sokoła wędrownego.
Wnętrze zdobią: