Od stycznia 1945 pracował w Dyrekcji Okręgowej Kolei Państwowych w Warszawie, przy odbudowie trakcji elektrycznej linii Warszawa – Otwock jako kierownik Działu Elektryfikacji. Od lipca 1946 do marca 1947 przebywał jako stypendysta UNRRA na studiach uzupełniających w Stanach Zjednoczonych i Wielkiej Brytanii. Po powrocie do Polski pracował w Biurze Elektryfikacji Kolei w Warszawie na stanowisku Naczelnika Wydziału Technicznego, a następnie do stycznia 1950 Naczelnika Wydziału Zasilania. Kierował też pracownią w Instytucie Naukowo-Badawczym Kolejnictwa, a także przewodniczył komisji studiów w Międzynarodowym Związku Kolejowym. Był członkiem Polskiego Towarzystwa Elektrotechniki Teoretycznej i Stosowanej. Był długoletnim działaczem Stowarzyszenia Elektryków Polskich – członkiem Centralnego Kolegium Sekcji Trakcji Elektrycznej SEP, a także doradcą i konsultantem wielu instytucji.
Jednocześnie od 1945 pracował jako asystent w Katedrze Kolei Elektrycznych PW prowadząc pracę naukową. W 1954 został kierownikiem katedry. Pracował na stanowisku docenta i był prodziekanem Wydziału Elektrycznego PW. W 1959 został profesorem nadzwyczajnym, a w 1969 profesorem zwyczajnym. W latach 1970-1974 był kierownikiem Zakładu Trakcji Elektrycznej.