Powróciła do Kongo we wrześniu 1963 roku, zaledwie miesiąc po wydarzeniach . Po powrocie do kraju pracowała jako nauczycielka w szkole średniej Victora Augagneura w Pointe-Noire do momentu wyboru na członkinię Zgromadzenia Narodowego Kongo. W 1971 roku rozpoczęła pracę w UNESCO w Paryżu, gdzie odpowiadała za wsparcie edukacyjne w Kamerunie, Czadzie, Maroku i Somalii. Później pracowała również nad wsparciem praw kobiet w Burkina Faso.
Działalność polityczna Podczas studiów w Paryżu dołączyła do . W 1960 pełniła funkcję wiceprzewodniczącej ds. spraw kulturalnych komitetu wykonawczego FEANF.
Z powodzeniem wystartowała w do Zgromadzenia Narodowego Kongo. Funkcję tę pełniła do rozwiązania parlamentu w 1968 roku. Wspólnie z oraz zostały pierwszymi kobietami wybranymi do parlamentu kraju. Według źródeł złożyła wcześniej rezygnację, jednak jej wniosek nigdy nie doczekał się odpowiedzi. W latach 1968–1969 została powołana na stanowisko directrice générale, odpowiadała za edukację.
W 1992 roku została wybrana burmistrzynią Pointe-Noire. W 1997, po zakończeniu I wojny domowej w Kongu, prezydent Konga Denis Sassou-Nguesso mianował ją ministrą kultury w swojej administracji. Funkcję tę pełniła do 2002 roku.