Świątynia została zniszczona w 1896 roku wskutek pożaru, który pojawił się podczas prac renowacyjnych. Przetrwały gołe mury, wieża, barokowy portal i krypta z mauzoleum. W 1897 na miejsce przybyła królewska komisja, która zdecydowała o zabezpieczeniu zachowanej wieży. Projekt budowy nowego kościoła sporządził brugijski architekt . Wygląd kościoła zainspirowano Kościołem Wotywnym w Wiedniu, (skąd zaczerpnięto projekt kaplicy–mauzoleum) i twórczością Eugène’a Viollet-le-Duca. Symboliczny kamień węgielny wmurował w 1901 roku król Leopold II, wówczas mury świątyni były już wysokie na 4 metry. Konsekracja świątyni miała miejsce 4 września 1905. W 1907 ukończono wieże, których planowaną wysokość 84 m obniżono do 72 m, prawdopodobnie z powodów finansowych. W 1912 rada miejska zdecydowała o zachowaniu wieży poprzedniego kościoła, która miała służyć jako dzwonnica. Podczas I wojny światowej zniszczone zostały witraże, a podczas II wojny światowej również organy. Instrument naprawiono w 1954, a nowe witraże zainstalowano w latach 1960–1975. W latach 1976–1980 odrestaurowano zachodnią, a w latach 1983–1991 – wschodnią część kościoła.