brał udział m.in. w bitwie pod Sadową. Po tej wojnie Saksonia sprzymierzyła się z Prusami i stała się częścią Cesarstwa Niemieckiego, które powstało w 1871 roku. W latach 1871–1874 wykładał w Pruskiej Akademii Wojskowej w Berlinie, a od 1875 do 1887 roku służył w Sztabie Generalnym Armii Cesarstwa Niemieckiego. Będąc szefem sztabu armii saksońskiej w latach 1892–1895, dowodził 32 Dywizją (3 Królewską Saksońską) w latach 1897–1900 oraz XII Korpusem (1 Królewskim Saksońskim) w latach 1900–1902. Pełnił funkcję ministra wojny Królestwa Saksonii w latach 1902–1914, awansując do stopnia generała pułkownika w 1910 roku. W trakcie swojej służby na stanowisku ministra wojny starał się utrzymywać dobre stosunki z armią pruską. W 1914 roku poprosił o przejście na emeryturę po ponad 50 latach służby.
I wojna światowa Po mobilizacji w sierpniu 1914 roku Królewska Armia Saksońska stała się niemiecką 3 Armią, a Hausen objął jej dowództwo. Jego armia brała udział w bitwie granicznej, głównie w starciach pod Dinant, gdzie wojska Hausena dokonały bezpardonowej egzekucji ponad 600 mieszkańców, w tym kilkoro kobiet i dzieci (jedno z nich miało zaledwie 3 tygodnie), a także pod Charleroi. On i jego armia byli odpowiedzialni za zniszczenie Reims we wrześniu 1914 roku.