Przystępujące do turnieju reprezentacje mogły liczyć maksymalnie dwunastu zawodników. Rozstawienie w każdych zawodach następowało na podstawie wyników poprzedniego turnieju, a w przypadku pierwszych zawodów – na podstawie rankingu z poprzedniej edycjiTournament Manual, s. 12–15.
Pomiędzy dywizjami istniał system awansów i spadków – po zakończonym sezonie po dwie (z dwóch najwyższych poziomów rozgrywek) lub jedna (z Conference 1) najsłabsze reprezentacje zostały relegowane do niższej klasy rozgrywkowej, a ich miejsce zajęły dwie czołowe drużyny Trophy i Conference 1 oraz triumfator Conference 2Tournament Manual, s. 15–16. W związku z zawieszeniem programu męskich "siódemek" w Irlandii i w konsekwencji wycofaniem się irlandzkiej reprezentacji ich mecze zostały zweryfikowane jako walkower bez zmiany systemu rozgrywek, wpłynęło to jednak na modyfikację systemu awansów i spadków.
Wszystkie turnieje zostały rozegrane wraz z zawodami żeńskimi i były transmitowane w Internecie. Ceny najtańszych wejściówek na zawody Grand Prix kształtowały się w granicach 10–15