Powierzchnia płaskowyżu jest dość wyrównana i nieznacznie nachylona ku południu. Wznosi się ona na wysokość od 400–450 m n.p.m. w części zachodniej i wschodniej do ok. 500-550 w części centralnej. Poszczególne wzniesienia wykraczają ponad te poziomy nie więcej niż o 30–50 m. Najwyższe „szczyty” płaskowyżu grupują się w jego części centralnej. Najwyższym z nich jest Pavlovský vrch (611 m n.p.m.). Inne najwyższe szczyty to Žmeň (579 m n.p.m.) i Havraní vrch (574 m n.p.m.) po stronie słowackiej oraz Nagy Kopasz-Gally (Wielki Goły Wierch; 554 m n.p.m.) i Kis Kopasz-Gally (Mały Goły Wierch; 553 m n.p.m.) po stronie węgierskiej.
Geologia Budowa geologiczna płaskowyżu jest zupełnie jednolita. Praktycznie cały jego zrąb budują jasne wapienie tzw. wettersteinskie pochodzenia lagunarnego (w mniejszym stopniu rafowego), pochodzące ze środkowego i młodszego triasu. Zachodni koniec płaskowyżu wyznacza, w zależności od wersji, bądź to pas marglistych i piaszczystych łupków pochodzących ze starszego triasu, pojawiających się nad Silicką Jablonicą, bądź też dalej na zachód występujący obszar podobnych skał niekrasowiejących nad Silicą.