W 1711 roku zainstalowano 22-głosowe organy autorstwa Jeana Lachapelle’a. Kapitułę rozwiązano 25 listopada 1797 podczas rewolucji francuskiej, od 1802 świątynia pełni funkcję kościoła parafialnego. W 1841 rozebrano barokowe organy i zastąpiono je nowym instrumentem, wykonanym przez François Bernarda Loreta, który służył parafii przez około 60 lat. W latach 1898–1904 świątynię wyremontowano.
Architektura Świątynia wczesnoromańska, trójnawowa, o układzie bazylikowym, z transeptem. Kościół posiada dwie wieże, jedną dostawiono do świątyni od frontu, a drugą wzniesiono nad skrzyżowaniem naw. Od południa do kolegiaty dostawione są zabudowania służące dawniej kanonikom, w których mieści się muzeum.
Galeria
Przypisy
Kolegiata św. Wincentego Kategoria:Zabytkowe kościoły w Belgii Kategoria:Kościoły rzymskokatolickie w Belgii Kategoria:Architektura romańska Kategoria:Świątynie pod wezwaniem św. Wincentego