mały|356px|Pałac Krasińskich, siedziba Sądu KEN, na obrazie Bernarda Belotta Sąd Komisji Edukacji Narodowej – organ Komisji Edukacji Narodowej, która na mocy konstytucji sejmowej „Edukacja Narodowa” z 12 października 1776 przejęła niektóre kompetencje Komisji Sądowych obu prowincji w sprawach dóbr po skasowanym zakonie jezuitów. Sąd rozpoczął działalność 1 lutego 1778 na mocy ordynacji wydanej 20 listopada 1776J. Sobczak, Sądownictwo Komisji Edukacji Narodowej, „Czasopismo Prawno-Historyczne” t. 34, z. 2, 1982, s. 222..
W skład sądu wchodziło dwunastu komisarzy, lecz dla ważności wydawanych orzeczeń wymagana była jedynie obecności pięciu. Do właściwości Sądu KEN należały sprawy funduszu edukacyjnego, odsetki od dóbr i sum na dobrach, szkody w dobrach funduszowych oraz sprawy dyscyplinarne w akademiach i szkołach publicznych. Nie objęła ona natomiast spraw granicznych, uczynkowych (facti) i zbiegłych poddanych. Dekrety Sądu KEN, jako sądu ostatniej instancji (ultimae instantiae), miały moc równą orzeczeniom Trybunału Koronnego i nie przysługiwało od nich odwołanie. Komisja Edukacji Narodowej zyskała także prawo wydawania ordynacji swojego sądu, które ogłaszane były w formie królewskich uniwersałów„[I]uryzdykcyą Sądową z Kommissyi Sądowych oboyga narodow na Kommissyą Edukacyiną przeniosiemy...”, Volumina Legum.