Ołowiany żołnierzyk narzeka, że jest mu smutno i czuje się samotny. Wspomina szczęśliwe chwile w rodzinnym domu chłopca, pełnym życia i rozmów. Żali się, że stary mężczyzna nie dostaje uśmiechów ani pocałunków. Nie ma choinki. Chłopiec próbuje go pocieszyć, mówiąc o dobrych myślach, które tu przychodzą. Mówi, że żołnierzyk musi to wytrzymać. Staruszek wraca z uśmiechem i smakołykami, chłopiec zapomina o żołnierzyku.
Mijają tygodnie i dni, chłopiec znowu odwiedza starszego pana. Wszystko w domu wygląda tak samo, jak za pierwszym razem. Żołnierzyk mówi, że płacze cyną i marzy, by iść na wojnę dla odmiany. Opowiada o wspomnieniach rodzinnych i tęsknocie za dawnym domem. W końcu żołnierzyk skacze z komody i znika w szparze w podłodze.
Po śmierci starego człowieka dom pustoszeje, zostaje rozebrany. Na jego miejscu powstaje piękny budynek z sąsiadującym ogrodem. Wróble siadają stadami na winoroślach i głośno ćwierkają, ale nie pamiętają już starego domu.