Polska idea imperialna – wystąpienie programowe przedwojennych publicystów skupionych wokół czasopisma Polityka ogłoszone w 1938 r. Przedstawiono w nim postulaty odnoszące się do idei mocarstwowości, praworządności i silnej władzy w duchu monarchistycznym. Składało się z sześciu rozdziałów poruszających następujące kwestie: założenia ideowe, ustrój polityczny, armia i polityka zagraniczna, polityka mniejszościowa, problem żydowski, polityka społeczno-gospodarcza. Całość opracował komitet w składzie: Adolf Bocheński (polityka zagraniczna), Aleksander Bocheński (problem mniejszościowy, oprócz kwestii żydowskiej), Stanisław Skwarczyński (kwestia rolna) oraz Kazimierz Studentowicz (pozostałe zagadnienia oraz redakcja całości).

Najważniejsze twierdzenia Autorzy przedstawili wizję silnego państwa i zorganizowanego społeczeństwa, w którym porządek oparty jest na hierarchii, odpowiedzialności oraz moralności zakorzenionej w katolickim światopoglądzie. Ich zdaniem, człowiek, by zaspokoić swoje potrzeby duchowe i materialne, tworzy różne organizacje, które nie mogą istnieć bez wewnętrznej struktury i dyscypliny. Rozpad hierarchii prowadzi do chaosu, ale równie niebezpieczne są nadużycia władzy.