W XVII i XVIII w. wieś pełniła rolę ośrodka usługowego i rzemieślniczego dla klucza dóbr gzińskich. Rozwój ówczesnego Czarża tkwił w rozkwicie produkcji wyrobów rzemieślniczych i ich sprzedaży oraz w produkcji rolnej w dobrach benedyktyńskich i szlacheckich. 30 czerwca 1756 wybuchł groźny pożar który strawił 13 zagród, 3 domy plebańskie i dwie karczmy. Od tej pory wieś nie odzyskała już dawnej świetności.
Okres pruski W 1800 roku odrestaurowano kościół, dzięki patronatowi miejscowej szlachty. W czasie zaboru pruskiego istniały Czarże Szlacheckie i Czarże Królewskie. W 1880 roku Czarże Szlacheckie dysponowało kościołem, 25 domami mieszkalnymi oraz 281 mieszkańcami (w tym 149 katolików i 132 ewangelików ). Natomiast w Czarżu Królewskim znajdowała się szkoła, 17 domów mieszkalnych oraz mieszkało 275 osób, po połowie katolików i ewangelików. We wsi przeważali mało- i średniorolni chłopi.
Okres polski W okresie międzywojennym w Czarżu funkcjonowała czteroklasowa szkoła elementarna, która dawała możliwość zdobycia wykształcenia podstawowego, lecz uniemożliwiała dostęp do szkół wyższego typu.