Współcześni anarchiści, np. zwolennicy ekonomii uczestniczącej, opowiadają się za wykorzystaniem rad robotniczych jako narzędzia uczestniczącego planowania miast oraz zdecentralizowanego planowania gospodarki.
Komunizm rad
Komunizm rad postuluje system demokracji rad jako formę koordynacji walki klasowej. Karol Marks w Wojnie domowej we Francji opisał Komunę Paryską jako system pośrednich wyborów, w którym zgromadzenia dzielnic wybierają w każdej chwili odwoływalnych delegatów do wyższych organów. Zdaniem komunistów rad (szczególnie niemiecko-holenderskiego nurtu lewicy komunistycznej) rady robotnicze eliminują biurokratyczną formę państwa, przekazując władzę bezpośrednio robotnikom. Taka organizacja rewolucyjnej władzy jest postrzegana jako antyautorytarna wersja dyktatury proletariatu.
Komunistyczna Partia Robotnicza Niemiec (KAPD) postulowała organizowanie się „na bazie zakładów pracy, a nie zawodów”, oraz tworzenie Narodowej Federacji Komitetów Zakładowych. Podobną rolę w czasie powstania węgierskiego 1956 pełniła Centralna Rada Robotnicza Wielkiego Budapesztu, która wyrosła z lokalnych komitetów fabrycznych i działała od października 1956 do stycznia 1957.
Luksemburgizm