Chociaż karabin trafił do produkcji w Arsenale Gongxian w lipcu 1935 roku, ograniczone moce produkcyjne Chin sprawiły, że początkowo produkowano go w niewielkiej liczbie egzemplarzy. Nazwę karabinu zmieniono z Typ 24 na karabin Czang Kaj-szeka po wizycie generalissimusa w fabryce.
W miarę trwania wojny chiński przemysł w zachodnich miastach, takich jak Chongqing i Kunming, pozwalał na produkcję coraz większej liczby tych karabinów, choć kontrole jakości wciąż obowiązywały ze względu na konieczność przemieszczania maszyn, aby uniknąć przejęcia lub zniszczenia przez wojska japońskie.
Wraz z pistoletem Mauser C96 i hełmem M35, broń ta stała się najbardziej rozpoznawalnym elementem wyposażenia Narodowej Armii Rewolucyjnej w burzliwym okresie walk wewnętrznych i odpierania japońskiej agresji w Chinach. Karabin, choć nazwany na cześć Czang Kaj-szeka, był intensywnie używany również przez komunistów, z którymi generalissimus walczył podczas chińskiej wojny domowej.
Chiński sierżant Tung Chih Yeh twierdził, że zastrzelił ponad 100 żołnierzy Cesarskiej Armii Japońskiej z karabinu Czang Kaj-szeka z lunetą i bez niej w rejonie rzeki Jangcy.