Bywał też utożsamiany z krajami Ruchu Państw Niezaangażowanych oraz z gospodarczo „peryferyjnymi” państwami w światowym systemie zdominowanym przez „kraje rdzenia”.
Trzecioświatowość była związana z nowymi ruchami politycznymi powstającymi w okresie dekolonizacji, a także z nowymi formami regionalizmu rozwijającymi się w byłych koloniach Azji, Afryki i Bliskiego Wschodu oraz w państwach Ameryki Łacińskiej, w tym z nurtami takimi jak panarabizm, panafrykanizm, panamerykanizm czy panazjanizm.
Pierwszy okres ruchu trzecioświatowego, określany jako „pierwsza era Bandung”, był prowadzony przez przywódców Egiptu, Indonezji i Indii – takich jak Gamal Abdel Naser, Sukarno i Jawaharlal Nehru. W latach 60. i 70. pojawiło się drugie pokolenie rządów trzecioświatowych, które kładło nacisk na bardziej radykalną, rewolucyjno-socjalistyczną wizję, reprezentowaną m.in. przez postać Che Guevary. Pod koniec zimnej wojny, w latach 80., trzecioświatowość zaczęła stopniowo tracić na znaczeniu.