Przebudowie uległo także prezbiterium, zakrystię zamieniono na kruchtę i wybudowano nową, położoną po południowej stronie.
Pierwszą wolnostojącą dzwonnicę postawiono między 1642 a 1710 r., wówczas przynależała do cmentarza. W źródłach historycznych wzmiankuje się dzwon, noszący datę 1677. W 1819 r. dzwonnica została rozebrana i włączona w strukturę kościoła, do którego w ten sposób dobudowano wieżę z sygnaturką.
Kolejne remonty miały miejsce w latach 1967-1969 (odrestaurowano wnętrze oraz elewację) oraz w latach 90. XX w. (wymiana pokrycia dachowego).
Architektura Konstrukcja Kościół jest obiektem trzynawowym, zbudowanym na planie zbliżonym do prostokąta (nazwa na planie kwadratowym), z wieżą. Za ołtarzem znajduje się zamknięte od wschodu trójbocznie prezbiterium o tej samej szerokości co nawa główna, do którego przylegają dwie zakrystie. Nawę główną i boczne oddzielają drewniane filary o wysokich, ośmiobocznych podstawach. Strop nad nawą główną ma kształt trapezowaty, a nad nawami bocznymi – płaski.
Budynek ma konstrukcję zrębową, wykonany jest z drewna sosnowego, węgłowanego na jaskółczy ogon. Od zewnątrz jest obłożony deskami.