Kołnierzyk strzępi się na brzegach, więc przybywają nożyczki, żeby go przyciąć.

Kołnierzyk zachwyca się nożyczkami, chwaląc ich elegancję i umiejętność rozciągania nóg. Nożyczki potwierdzają swoją wyjątkowość i zgadzają się z pochwałami. Następnie kołnierzyk postanawia zalecać się do grzebienia i chwali jego zęby. Grzebień wyjawia, że jest już zaręczony. Kołnierzyk jest rozczarowany i przestaje interesować się zaręczynami.

Kołnierzyk trafia do pudła u papiernika, gdzie zbierają się różne odpady. W pudle odbywa się wielkie towarzyskie spotkanie, gdzie szmaty opowiadają swoje historie. Kołnierzyk przechwala się, że miała wiele amantek i był eleganckim wykrochmalonym kawalerem. Najbardziej żałuje podwiązki, która się dla niego utopiła. Wszystkie szmaty zostają zamienione w białe karty papieru. Kołnierzyk staje się tą właśnie kartą, na której wydrukowano ku przestrodze tę opowieść.

Galeria

Przypisy

Linki zewnętrzne Rękopis baśni „Kołnierzyk” audiobook na YouTube (czyta Piotr Tymczak)

Kategoria:Baśnie Kategoria:Utwory Hansa Christiana Andersena Kategoria:Utwory literackie z 1847