Eurobus planował wytworzenie serii próbnej kilku pojazdów celem wykorzystania podwozia do rozwoju własnej koncepcji z nową mechaniką i zupełnie nowym nadwoziem. Dwa pojazdy trafiły do lotniska w Zagrzebiu, następnie cała linia produkcyjna trafiła do Eurobus Soko-Mostar w Bośni, gdzie rozwijano projekt. Przejęto w 1997 r dokumentację techniczną autobusu lotniskowego od Graff & Stift po zaprzestaniu produkcji w Wiedniu. Po przeorganizowaniu dokumentacji i instalacji nowych generatorów, rok później jako nowy model AE141A trafił na testy w Zagrzebiu. Podpisano umowę na 10 autobusów dla lotniska w Wiedniu, lecz brak wsparcia finansowego ze strony chorwackich banków nie pozwolił ukończyć zamówienia. roczna produkcja spółki była szacowana na ok. 100 sztuk. Na mocy porozumienia, przeniesiono produkcję do zakładów Soko-Mostar (tworząc nową spółkę, Eurobus-Soko) w Bośni i Hercegowinie w 1997 r. W międzyczasie, prowadzono prace nad prototypem autobusu miejskiego/międzymiastowego dla Graf & Stift, dla Poczty Austriackiej. Został on dostarczony dla klienta, a pozytywny odbiór stanowił podstawę pod zamówienie na 40 autobusów, lecz banki nie chciały finansować produkcji. Producent brał udział w targach IAA w Hanowerze jako jedyny producent z państw byłej Jugosławii, prezentując AV 120, dwa lata później piętrowy AV 120D.