30 lipca 1914 został zmobilizowany do pułku kirasjerów Lejbgwardii. W sierpniu tego roku w składzie 1 szwadronu marszowego został wysłany na front. Początkowo pełnił funkcję młodszego oficera szwadronu, a od 5 stycznia 1916 dowódcy szwadronu technicznego. W czasie służby awansował na kolejne stopnie: korneta (24 listopada 1914), porucznika (starszeństwo z dniem 19 lipca 1915) i sztabsrotmistrza (starszeństwo z dniem 19 lipca 1916).
9 grudnia 1917, po rewolucji październikowej, znalazł się w grupie Polaków – 5 oficerów, 1 podchorążego i 35 żołnierzy pułku kirasjerów Lejbgwardii, którzy 13 grudnia 1917 przybyli ze Światoszyna pod Kijowem do Pietniczan i tam utworzyli 1 Chorągiew Kirasjerów Polskich. Po przekształceniu chorągwi w I dywizjon pułku kirasjerów polskich objął dowództwo 1 szwadronu. Ostatecznie (20 kwietnia 1918) oddział, w którym służył otrzymał nazwę „7 pułk ułanów”. Wyróżnił się 15 kwietnia 1918 w szarży pod wsią . 17 maja 1920 rotmistrz Antoni Czudowski sporządził „wniosek na odznaczenie orderem «Virtuti Militari»”, w którym napisał: