18 sierpnia 1921 został odkomenderowany do Centralnej Szkoły Kawalerii w Grudziądzu na stanowisko dowódcy szwadronu szkolnego podchorążych. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu majora ze starszeństwem od 1 czerwca 1919 i 41. lokatą w korpusie oficerów jazdy (od 1924 – kawalerii). W lutym 1923 został przydzielony do Departamentu II Jazdy Ministerstwa Spraw Wojskowych w Warszawie na stanowisko kierownika referatu. Od 6 kwietnia do 9 czerwca tego roku przebywał w Paryżu na kursie oficerów sztabowych. 1 grudnia 1924 prezydent RP nadał mu stopień podpułkownika z dniem 15 sierpnia 1924 i 9. lokatą w korpusie oficerów kawalerii. W październiku 1925 został przeniesiony do 8 pułku ułanów w Krakowie na stanowisko zastępcy dowódcy pułku. 14 kwietnia 1927 został przeniesiony do 14 pułku ułanów we Lwowie na stanowisko pełniącego obowiązki dowódcy pułku. W lipcu 1928 został zatwierdzony na stanowisku dowódcy pułku. 1 stycznia 1929 prezydent RP nadał mu stopień pułkownika z dniem 1 stycznia 1929 i 3. lokatą w korpusie oficerów kawalerii. W grudniu 1931 został zwolniony z zajmowanego stanowiska i oddany do dyspozycji dowódcy Okręgu Korpusu Nr VI. 15 stycznia 1931 inspektor armii, generał dywizji Juliusz Rómmel zwrócił się do Józefa Piłsudskiego jako generalnego inspektora sił zbrojnych z prośbą o „zatrzymanie płk.