mały|Czek z 1905 roku mały|Czek z 1933 roku Czek – dokument wystawiony w ściśle przewidzianej przez prawo czekowe formie, zawierający polecenie jego wystawcy, skierowane do banku, wypłacenia oznaczonej kwoty pieniężnej okazicielowi czeku lub wymienionej osobie, ze środków, jakimi w tym banku dysponuje wystawca1. A. Bień, W. Bień, Słownik finansów, Difin, Warszawa 2010.. Polecenie wypłacenia środków pieniężnych musi być bezwarunkowe.
Czek jest przede wszystkim środkiem zapłaty, bowiem wręczany jest zamiast pieniądza, przy zakupie towarów lub usługI. Heropolitańska, Czek w obrocie gospodarczym, Twigger, Warszawa, 1992 r., s. 8.. Podstawą prawną funkcjonowania czeków w Polsce jest ustawa Prawo czekowe z 28 kwietnia 1936 r.Ustawa z dnia 28 kwietnia 1936 r. – Prawo czekowe ()
Nazwa czek pochodzi prawdopodobnie od arabskiego słowa sakk oznaczającego dokument, którym posługiwali się kupcy arabscy w zastępstwie pieniędzy. Kupcy ci, podczas dalekich podróży, przewozili te dokumenty zamiast gotówki, dzięki czemu zabezpieczali się przed rozbojem i zmniejszali przewożony ciężar. Pieniądze były im wypłacane za okazaniem tego dokumentu w filii banku w innym mieście kalifatu.