Judyta Klimta jest femme fatale. Biblijna historia o walce Żydów z Asyryjczykami zostaje zastąpiona obrazem walki płci, w której zatriumfowała uwodzicielska, zmysłowa kobiecość, a dla mężczyzny nie ma szczególnego miejsca w przestrzeni obrazu. Ograniczone wymiary obrazy sprawiają, iż postać Judyty zajmuje niemal całą jego powierzchnię i zdaje się być na wyciągnięcie ręki widza.
Na oryginalnej ramie obrazu zapisany został tytuł Judyta i Holofernes, jednak jeszcze za życia artysty bywał błędnie kojarzony z postacią biblijnej Salome.
Obraz rozpoczyna tzw. złoty okres twórczości Klimta, w którym artysta posługiwał się złotem jako jednym z materiałów wykorzystywanych przy tworzeniu obrazów. Historycy sztuki podejrzewają, iż do wyobrażenia Judyty mogła pozować Adele Bloch-Bauer, przyjaciółka artysty, portretowana przez niego jeszcze dwukrotnie (Adele Bloch-Bauer I oraz Adele Bloch-Bauer II).
W 1909 r. Klimt powrócił do tematu biblijnej Judyty, malując obraz Judyta II.
Przypisy
Bibliografia S. Partsch, Klimt. Życie i twórczość, Arkady, Warszawa 1998, ISBN 8321340105.
Kategoria:Judyta na obrazach Kategoria:Obrazy Gustava Klimta Kategoria:Obrazy w Österreichische Galerie Belvedere w Wiedniu