Po zawarciu porozumienia z Biak-na-Bato z 1897 wraz ze swym zwierzchnikiem opuścił kraj i wyemigrował do Hongkongu. Czas spędzony w posiadłości brytyjskiej wykorzystał na pogłębienie swej wiedzy w zakresie sztuki wojskowej. Po powrocie do ojczyzny wysłany został na front w rodzinnym Bikolu. Awansowany do stopnia pułkownika, brał również udział w wojnie filipińsko-amerykańskiej. Dowodził wojskami filipińskimi w Samar oraz Leyte, wówczas też został awansowany do stopnia generała. 31 grudnia 1899 ogłosił się gubernatorem Samar. Był jednym z dowódców filipińskich, którzy broń złożyli stosunkowo późno. Odrzucił propozycję amnestii złożoną przez generała Arthura MacArthura.
Prawdopodobnie stał za atakiem na garnizon amerykański w Balangidze z 28 września 1901. Śmierć poniosło w nim 48 żołnierzy amerykańskich, kolejnych 22 natomiast zostało rannych. Była to największa porażka armii Stanów Zjednoczonych od czasów wojny z Siuksami z 1876. Schwytany ostatecznie przez Amerykanów w 1902, wyszedł na wolność kilka miesięcy później. W 1912 został wybrany