Brytyjczycy zaatakowali siłami II Korpusu Anzac (3 Dywizja Australijska, Dywizja Nowozelandzka i 25 Dywizja, z 4 Dywizją Australijską w rezerwie), IX Korpusu (36 Dywizja (Ulsterska), 16 Dywizja (Irlandzka) i 19 Dywizja (Zachodnia) oraz 11 Dywizja (Północna) w rezerwie) i X Korpusu (41., 47 Dywizja (1/2 Londyńska) i 23 Dywizja z 24 Dywizją w rezerwie). XIV Korpus pozostawał w rezerwie z Dywizją Gwardii, 1., 8. i 32 Dywizją. 30., 55 Dywizja (West Lancashire), 39. i 38 Dywizja (Walijska) w II Korpusie i VIII Korpusie strzegły północnej flanki i przeprowadziły ataki sondujące 8 czerwca. Niemiecka Grupa Wijtschate utrzymywała grzbiet wraz z 204., 35., 2. i 3 Dywizją Bawarską (zmieniającą 40 Dywizję w momencie rozpoczęcia brytyjskiego ataku) oraz 4 Dywizją Bawarską, z 7 Dywizją i 1 Rezerwową Dywizją Gwardii jako dywizjami Eingreif (przeznaczonymi kontrataku). 24 Dywizja Saksońska, zluzowana 5 czerwca, została wycofana z chwilą rozpoczęcia ataku, a 11 Dywizja, w rezerwie Gruppe Ypern, przybyła 8 czerwca.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Bitwa pod Messines (1917) · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.