praw miejskich Mieszkowic (potwierdzony w 1459 r.) 1368 – wymieniany jest Hynric Swynghen archidiaken tu Czellyn 1387, 1399 – wymieniany jest Arnoldus de Garne archidiaconus Zellinensis 1402–1454/55 – ziemie Nowej Marchii pod rządami zakonu krzyżackiego 1411 – Erazm i Otto II Mörnerowie sprzedali zakonowi krzyżackiemu połowę komory celnej w Czelinie, założonej prawdopodobnie w XIV w. dla Mieszkowic w porcie odrzańskim 1433 – podczas wojny polsko-krzyżackiej, okoliczne tereny zostały zdobyte i splądrowane przez husytów 1440 – archidiakonaty w Gorzowie i Czelinie złączono z vicedominatem kamieńskim 1459 – 8 lutego elektor Fryderyk II potwierdził przywileje mieszczanom i rajcom Czelina otrzymane od poprzednich władców, w tym od Ludwika Rzymskiego prawo korzystania z wszystkich wolności i przywilejów Mieszkowic oraz także dokumenty rycerza Henniga Mörnera 1487 – październik, archidiakonem został Mikołaj Blocker, ostatni znany w źródłach Około 1520 – Ludwik Mörner z Kłosowa połączył posiadłości w Kłosowie i Czelinie, zakładając nowożytną linię rodu 1535–1571 – za rządów Jana kostrzyńskiego Nowa Marchia stała się niezależnym państwem w ramach Świętego Cesarstwa Rzymskiego Narodu Niemieckiego 1538 – margrabia Jan kostrzyński oficjalnie wprowadził na terenie Nowej Marchii luteranizm jako religię obowiązującą 1618–1648