We wiosny 1938 do 3 września 1939 był pierwszym oficerem sygnałowym na niszczycielu ORP Wicher. Po zatopieniu jednostki przez lotnictwo niemieckie aż do kapitulacji Helu był Komendantem Centrali Meldunkowej Rejonu Umocnionego Hel, podległym bezpośrednio dowódcy tego regionu, Włodzimierzowi Steyer. Od 2 października 1939 roku do 30 stycznia 1945 w niewoli niemieckiej obozie Oflag X B Nienburg, XVIII C Spittal oraz Oflag II C Woldenberg. W tym okresie od 1942 roku do 1945 roku należał do konspiracyjnego Plutonu Radio, pozostającego w ramach Armii Krajowej. Był dowódcą punktu radio-nasłuch im. Płk. Zaborowskiego, odpowiedzialnym za montaż radia oraz odbiór komunikatów radiowych (w publikacjach często błędnie nazywany Czesławem Kadulskim).

Po wyzwoleniu z niewoli niemieckiej powrócił do Krakowa, gdzie przyłączył się do Armii Krajowej. Dnia 11 maja 1945 roku został aresztowany przez milicjantów w mieszkaniu przy ulicy Garbarskiej i osadzony w budynku komendy milicji, obecnie szkoły handlowej przy ulicy Kapucyńskiej 2. Po siedemnastu dniach niewoli uciekł wraz pięcioma innymi osobami (między innymi rotmistrzem Tadeuszem Tetmajerem) wykorzystując sznur do podnoszenia zasłon okiennychAlesksander Kadulski - Ucieczka z Krakowskiego Więzienia - wspomnienia. Przez „zieloną granicę” wraz z żoną dostał się do Anglii.