Rząd Indii domyślnie uznał, że dalsza część granicy przebiega w kierunku północnym wzdłuż szczytów gór Saltoro (tak jak można było interpretować na podstawie poprzedniego porozumienia z Karaczi z 1949 r.), a rząd Pakistanu, że jest przedłużeniem linii demarkacynej, która w tej okolicy, aż do tego punktu przebiegała z zachodu na wschód, przez co oba państwa rościły sobie prawa do całości lodowca w granicach ich państw.
Ekspedycje i walki Pierwsze wojskowe ekspedycje rozpoznawcze przeprowadziły Indie w 1978 r., a analogiczne działania podjął Pakistan w 1982 r.
Dwa lata później, ze względu na informacje indyjskiego wywiadu o pakistańskich zakupach sprzętu arktycznego i przygotowywaniach do ustanowienia stałej bazy na lodowcu, wojsko indyjskie zajęło zachodnie przełęcze prowadzące na lodowiec, uniemożliwiając Pakistańczykom wejście na niego.
W kolejnych latach obie strony dążyły do budowy jak najwyżej położonych baz i posterunków dających przewagę artyleryjską (co ostatecznie udało się Indiom) oraz obsadziły je 10 tysiącami żołnierzy w szczytowym okresie.
Ze względu na wieloletni impas i wysokie koszty prowadzenia tam działań (18 mln $ dziennie dla Pakistanu, 50 mln $ dziennie dla Indii), w 2003 r.