Anna Christie – czteroaktowa sztuka autorstwa Eugene’a O’Neilla, za którą zdobył nagrodę Pulitzera w dziedzinie dramatu (1922). Jej premiera odbyła się 2 października 1921 w Vanderbilt Theatre na Broadwayu i cieszyła się dużym uznaniem krytyków. Łącznie wystawiano ją przez dwadzieścia dwa tygodnie, do kwietnia 1922. Pierwszą inscenizację określano mianem cudu realistycznego aktorstwa i scenografii.
Sztuka uchodzi za najwcześniejsze dzieło O’Neilla, wystawiane po dziś dzień. Dla Thomasa S. Hischaka to „dzieło realizmu, jakie tylko O’Neill potrafił wyczarować. Sztuka emanuje atmosferą, a dialogi przeplatane są prymitywnymi wersami poetyckimi, odpowiednimi dla występujących w niej postaci”.
Fabuła thumb|left|Oryginalna inscenizacja z 1921 Zrzędliwy Szwed Chris Christopherson jest właścicielem barki przewożącej węgiel. Wolny czas spędza z innymi żeglarzami i twardą Marthy Owen w nadmorskim barze na Manhattanie, prowadzonym przez Johnny’ego. Przed laty Christopherson wysłał swoją córkę Annę na wychowanie do krewnych w stanie Minnesota, jednak – o czym nie miał świadomości – została wykorzystana seksualnie przez kuzynów, po czym uciekła i została prostytutką. Christopherson otrzymuje list od córki z informacją, że wraca do domu.