Szczęśliwe zakończenie sztuki, w którym Anna przysięga, że poczeka na powrót Matta, zirytowało wielu krytyków, którzy uważali, że taka historia zasługiwała na tragiczne lub co najmniej gorzkie zakończenie. O’Neill, pisząc do „The New York Timesa” w reakcji na oburzenie , który zakończenie określił mianem „szmiry”, przyznał, że nie uważa, by ostatnia scena była szczęśliwym zakończeniem. Thomas S. Hischak, przywołując słowa ojca Anny, mówiącego: „to stare diabelskie morze”, napisał, że jest ono nieprzeniknione dla ludzkich marzeń i że nikt nie jest w stanie przewidzieć, co wydarzy się w przyszłości, a szanse na to, że Matt czeka na Annę, a tym bardziej ona na niego, są nikłe. Według Hischaka, jednym z wielu czynników, dzięki którym sztuka osiągnęła sukces, była tytułowa rola Lord. W jego ocenie miała ona talent do kreowania dziewczęcej niewinności w swoich silnych postaciach, przez co widzowie wierzyli, że jest prostytutką, ale mogli też uwierzyć, że Matt mógłby ją kochać.