Stosunek podległości względem władz okupacyjnych i Judenratu Żydowska Służba Porządkowa była formacją pomocniczą, której rola sprowadzała się do wykonywania zadań nałożonych na nią przez niemieckie władze okupacyjne, policję granatową oraz warszawski Judenrat. Nie była przy tym – w przeciwieństwie do policji granatowej – uznawana za agendę niemieckiej Ordnungspolizei. O jej podrzędnej roli świadczyć może fakt, że nadano jej nazwę „służba porządkowa”, odmawiając jej tym samym statusu pełnoprawnej formacji policyjnej. Także zakres jej kompetencji był znacznie węższy niż policji granatowej.
Żydowska Służba Porządkowa podlegała oficjalnie policji granatowej, w związku z czym nadzór nad działalnością ŻSP sprawował komendant Policji Polskiej w Warszawie – Aleksander Reszczyński. Operacyjnie ŻSP podlegała Komendzie Warszawa–Północ, na której czele stał Mieczysław Tarwid. Podstawa prawna tego podporządkowania jest nieznana. Wiadomo, że kierownik ŻSP był zobowiązany przekazywać swoje zarządzenia do zatwierdzenia przez policję granatową. Zatwierdzała ona także kandydatów do służby, awanse i degradacje. W czterech komisariatach policji granatowej, które pozostały w getcie po jego zamknięciu, odbywały się odprawy dla dzielnicowych i dowódców plutonów ŻSP.