tekst inskrypcji z lwa południowego z bramy zachodniej: F. Thureau-Dangin, Arslan-Tash. v. 1: texte, s. 85; angielskie tłumaczenia skolacjonowanych tekstów: COS IV, 4.25, s. 98..
Pochodzenie Nie wiadomo, czy Ninurta-bel-uṣur miał asyryjskie, czy aramejskie pochodzenieW. Röllig, Aramäer und Assyrer, s. 182.. Nosił asyryjskie imię, mógł je jednak przyjąć na potrzeby rozwijania kariery w administracji imperium asyryjskiegoK.L. Younger Jr., Some of What’s New in Old Aramaic Epigraphy, s. 142.. Aramejska forma jego imienia to ʾnrtblṣrCOS IV, 4.25, s. 98; W. Röllig, Aramäer und Assyrer, s. 182. bez inicjalnego „n”. Dość długi opis pochodzenia i brak filiacji mogą sugerować, że był aramejskim parweniuszem chcącym podkreślić legalność swojej władzyW. Röllig, Die Inschriften des Ninurta-bēlu-uṣur, s. 277.. Rodzinnym miastem Ninurta-bel-uṣura było Ṣiranu, które znajdowało się „na terenie miasta Halahhu, czyli naprzeciwko miasta Lipapan w górach”COS IV, 4.25, s. 98; W. Röllig, Aramäer und Assyrer, s. 182.. Toponimy „Ṣiranu” i „Lipapan” pojawiają się wyłącznie w inskrypcjach z Arslan Taş; miasto Halahhu znajdowało w pobliżu NiniwyRGTC 7.1, s.v. Ḫalaḫḫi, s. 83;