"Aerodynamic" zatrzymuje się na solówkę składającą się z "metalicznego, oburęcznego stukania na gitarę elektryczną", łączy oba style i kończy się osobnym "przestrzenniejszym" segmentem elektronicznym. Elementy solowe zostały żartobliwie opisane jako "niemożliwe, absurdalne arpeggia gitarowe Yngwie"Alan Di Perna, "We Are The Robots" Pulse!, (Kwiecień 2001), pgs. 65-69. które odzwierciedlają szybką arpeggiację powszechną w partiach skrzypiec w muzyce klasycznej. Bangalter przyznał, że "Niektórzy ludzie mogą pomyśleć, że solówki gitarowe w 'Aerodynamic' są w złym guście, ale dla nas chodzi o to, aby być wiernym sobie i nie przejmować się tym, co pomyślą inni. Naprawdę staraliśmy się zawrzeć większość rzeczy, które lubiliśmy jako dzieci, i wnieść do tego poczucie zabawy"Andy Pickering, Daft Punk Discover the Funk outersound.com. Retrieved on August 7, 2007.. Skomentował również, że końcówka utworu "to całkowicie muzyka barokowa, klasyczna kompozycja, którą umieściliśmy w syntetycznej formie"Dazed & Confused volume 2, issue 92 (December 2010)..